Old Testament
Genesis Exodus Leviticus Numberi Deuteronomium Jozua Richtere Ruth 1 Samuël 2 Samuël 1 Koningen 2 Koningen 1 Kronieken 2 Kronieken Ezra Nehemia Esther Job Psalmen Spreuken Prediker Hooglied Jesaja Jeremia Klaagliederen Ezechiël Daniël Hosea Joël Amos Obadja Jona Micha Nahum Habakuk Zefanja Haggaï Zacharia MaleachiVerse
Lukas 2:1 Lukas 2:2 Lukas 2:3 Lukas 2:4 Lukas 2:5 Lukas 2:6 Lukas 2:7 Lukas 2:8 Lukas 2:9 Lukas 2:10 Lukas 2:11 Lukas 2:12 Lukas 2:13 Lukas 2:14 Lukas 2:15 Lukas 2:16 Lukas 2:17 Lukas 2:18 Lukas 2:19 Lukas 2:20 Lukas 2:21 Lukas 2:22 Lukas 2:23 Lukas 2:24 Lukas 2:25 Lukas 2:26 Lukas 2:27 Lukas 2:28 Lukas 2:29 Lukas 2:30 Lukas 2:31 Lukas 2:32 Lukas 2:33 Lukas 2:34 Lukas 2:35 Lukas 2:36 Lukas 2:37 Lukas 2:38 Lukas 2:39 Lukas 2:40 Lukas 2:41 Lukas 2:42 Lukas 2:43 Lukas 2:44 Lukas 2:45 Lukas 2:46 Lukas 2:47 Lukas 2:48 Lukas 2:49 Lukas 2:50 Lukas 2:51 Lukas 2:52
Lukas 2:29 — Een gezegend afscheid van een vertrouwd geloof
Directe betekenis
Het vers bevat Simeon’s zucht naar vrede en zijn vreugde in de belofte van de Verlosser. Met verwondering erkent hij dat zijn aardse diensttijd ten einde is: hij mag rustig sterven, omdat God hem een woord van vertroosting heeft toebracht. Het is een gebed en een zegen tegelijk: vrede wordt verkregen door de belofte die God geeft in Jezus Christus.
Context en achtergrond
Lukas plaatst Simeon in het Tempelverhaal direct na de presentatie van het kindje Jezus door Maria en Jozef. Simeon, een rechtvaardig en vurig gediend man, had de verwachting dat hij Gods Messias zou zien voordat hij stierf. De engelrijke openbaring aan Zacharias en de Heilige Geest die Simeon leidt, onderstrepen dat dit moment een Godsdag is: het begin van het vervullen van de belofte aan Israël. In deze korte zinsnede uitdrukt Simeon de voltooiing van zijn aardse loopbaan in het licht van Gods woord.
Interpretatieve waarnemingen
- Vrede is meer dan rust; het is een innerlijke zekerheid dat Gods woord trouw is. Simeon’s vrede vloeit voort uit Christus als Gods zoenoffer en brenger van verlossing.
- Dienstknecht impliceert een leven dat zich heeft onderworpen aan Gods wil; de heilige verwachting van Gods belofte geeft hem rust in het eindelijke afscheid.
- Uw woord wijst op de betrouwbaarheid van Gods openbaring. Waar het woord aankomt, daar wordt geloof en rust gevonden.
Thematische kleurschakering
- Vertrouwen in Gods belofte
- Vrede als vrucht van geloof
- Het pastorale einde: geloofsvolharding en vreugde bij de vervulling van Gods Tijdsplannen
Cross-referenties (verkort):
- Johannes 14:27 — De vrede die Jezus schenkt, verschilt niet van de wereld en vervult het hart met kalmte, juist in tijden van verwachting. Verwijst naar de innerlijke rust die het geloof biedt. Kort samengevat: Christus geeft een blijvende vrede die de zintuiglijke rust overstijgt.
- Romeinen 15:13 — Gods vrede schept hoop en verblijd het hart door de Geest; Simeon’s vrede wijst op de bron van hoop die in Christus gevonden wordt.
- 2 Timoteüs 1:12 — Vertrouwen dat het geschiedt wat God heeft beloofd; de toewijding aan Christus geeft rust in het einde van het aardse bestaan.
Korte praktische insinuatie
Laat dit vers ons aansporen om bij de verkiezing van het geloof niet te wankelen wanneer de weg donker schijnt. Vrede in beweging ligt in het geloof in Gods woord en de belofte van Jezus. Leef in licht van Zijn woord, zodat ook jouw laatste adem een zegen kan zijn: “Uw dienstknecht gaat in vrede naar Uw woord.”
Samenvattende samenhang
In Lukas 2:29 wordt Simeon’s gehoorde belofte en vrede een patroon: het eind van een leven dat volledig is gewijd aan Gods woord, in de verwachting van de Messias. Jezus wordt niet zomaar geboren, maar de vervulling van Gods beloften. Deze zinsnede nodigt uit tot vertrouwen, rust en toewijding aan de dienst van God tot het einde toe.