Old Testament
Genesis Exodus Leviticus Numberi Deuteronomium Jozua Richtere Ruth 1 Samuël 2 Samuël 1 Koningen 2 Koningen 1 Kronieken 2 Kronieken Ezra Nehemia Esther Job Psalmen Spreuken Prediker Hooglied Jesaja Jeremia Klaagliederen Ezechiël Daniël Hosea Joël Amos Obadja Jona Micha Nahum Habakuk Zefanja Haggaï Zacharia MaleachiVerse
Lukas 2:1 Lukas 2:2 Lukas 2:3 Lukas 2:4 Lukas 2:5 Lukas 2:6 Lukas 2:7 Lukas 2:8 Lukas 2:9 Lukas 2:10 Lukas 2:11 Lukas 2:12 Lukas 2:13 Lukas 2:14 Lukas 2:15 Lukas 2:16 Lukas 2:17 Lukas 2:18 Lukas 2:19 Lukas 2:20 Lukas 2:21 Lukas 2:22 Lukas 2:23 Lukas 2:24 Lukas 2:25 Lukas 2:26 Lukas 2:27 Lukas 2:28 Lukas 2:29 Lukas 2:30 Lukas 2:31 Lukas 2:32 Lukas 2:33 Lukas 2:34 Lukas 2:35 Lukas 2:36 Lukas 2:37 Lukas 2:38 Lukas 2:39 Lukas 2:40 Lukas 2:41 Lukas 2:42 Lukas 2:43 Lukas 2:44 Lukas 2:45 Lukas 2:46 Lukas 2:47 Lukas 2:48 Lukas 2:49 Lukas 2:50 Lukas 2:51 Lukas 2:52
Hoofdzins: Verwondering bij het gehoorde getuigenis van de herders
Lukas 2:18 (NLD) — En allen, die het hoorden, verwonderden zich over hetgeen hun gezegd werd van de herders.
Kernpunt: De herders berichten een onverwacht evangelisch getuigenis: de komst van de Verlosser wordt niet alleen door wijzen, maar ook door eenvoudige mannen bevestigd, en dit roept verwondering op bij allen die het vernemen. Het verhaal benadrukt de universele openstelling van God’s diagnose van de mens: wie gelooft, zal verwonderd raken, want God werkt vaak buiten menselijke verwachtingen.
Literaire context
In Lukas’ eerste hoofdstuk is de geboorteouderschoonheid van Jezus verbonden met profetische woorden en hemelse aanbidding. De herders, laag in status maar hoog in getuigenis, brengen een praktische bevestiging van de engelenwoorden. De reactie van de omstanders (verwondering) dient als literaire katalysator: het zet de lezer aan om te onderzoeken wie deze gezalfde is en wat Zijn komst inhoudt. De herdersfunctie staat in contrast met de latere bezoekt van de wijzen uit het Oosten, die in stilte onderzoek doen; beide getuigenissen vullen elkaar aan in de uitnodiging tot geloof.
Theologische betekenis
De verwondering onder degenen die het hoorden wijst op de paradox van de goddelijke openbaring: God kiest eenvoudige getuigen en openbare engelen om het menselijk hart te bereiken. Het evangelie verschijnt niet alleen als logische conclusie van een redelijke verklaring, maar als een boodschap die het verstand choqueert en het hart uitdaagt tot geloof en aanbidding. Dit weerspiegelt Gods genade om te werken door zwakheden en beperkte stemmen, zodat mensen zíjn bekendheid herkennen en Hem prijzen.
Verbindingen met andere Schriftplaatsen
Vragen ter bezinning
Korte conclusie
De reactie van verwondering op het gehoorde getuigenis van de herders leert ons dat God Zijn Verlosser meestal openbaart op manieren die de grote en kleine stemmen samenbrengen. Het is een uitnodiging tot geloof, aanbidding en oor voor de boodschap van Christus, ongeacht wie haar brengt. Laat ieder van ons, zoals de omstanders, onderzoeken wat deze verhalen betekenen voor ons eigen leven.
Historische notitie (vermelde citaten uit oude commentaartradities): In oudere public-domain werken wordt de nadruk gelegd op de verrassing en de nederigheid van de bron van het geloof. Een markante uitspraak uit de standard auteurs is: “God choose the weak things of the world to confound the things which are mighty” (samenvattend idee uit publieke domein commentaren). Voor deze passage wordt dergelijke ethiek vertaald naar de Nederlandse lezer door te benadrukken dat verwondering juist een vrucht van Goddelijke genade is.
Cross-referenties
Zie Lukas 2:9-14; 1 Korintiërs 1:27-29; Romeinen 10:14-15.