Efeziërs 2:17 (NLD): Context en verzenrecht

In Efeziërs 2 beschrijft Paulus hoe God beiden, Joden en heidenen, uit de dood van zonde heeft levend gemaakt door het geloof in Christus. Vers 17 valt in het tweede hoofdstukdeel waarin Paulus de vrede tussen de volken en tussen God en mensen benadrukt. Hij vertelt dat Christus gekomen is en door het Evangelie vrede heeft gebracht voor hen die ver weg waren en voor degenen die nabij waren. Het woordje “komende” wijst naar de komst van Jezus en Zijn verkondiging van het goede nieuws, waarin de scheidsmuren tussen volkeren worden afgebroken (vers 14-16).

De zin onderstreept dat de vrede die God schenkt niet beperkt is tot de gelovigen uit Israël, maar beschikbaar is voor alle volken, zowel verre als nabije. Door de komst van Christus is er een vernieuwde relatie tussen God en de mens mogelijk, en tussen mensen onderling. Het Evangelie maakt vrede waar tegen de tijdmaskers van onenigheid en verwijderde vijandigheid.

• Pleine toegang tot God voor alle volken: De boodschap van vrede is gericht aan “die verre waart” en “die nabij waren”, wat aangeeft dat beiden door Christus’ werk worden opgenomen in de gemeenschap met God.
• Verzoening door Christus: De vrede komt door Zijn dood en opstanding, waardoor de scheidsmuur tussen mensen en tussen God en mens wordt afgebroken.
• Een universeel Evangelie: Het evangelie reikt verder dan etnische of sociale grenzen en roept op tot eengemeenschappelijke relatie met God en onder elkaar.

Romeinen 10:12 toont dezelfde gedachte van nabijheid en afstand naar God toe — dat er geen verschil is tussen Jood en Griek in de gerichte redding. Kolossenzen 1:20 verduidelijkt hoe Christus’ bloed vrede brengt door de verzoening van alle dingen. Ef. 2:14-16 geeft de concrete werking van die vrede als Jezus de scheidsmuren samenneemt in één mensenlijk Lichaam.

De boodschap van vrede is niet slechts een theologisch begrip; ze vraagt om een leven van vergeving en eenheid. Als gelovigen worden we uitgedaagd om de toenemende harmonie in de gemeenschap van Christus te bevorderen: vergeef elkaar, koester onderlinge waardigheid, en verbreek oorlogsdenken in relaties waarin vijandigheid is gegroeid. De vrede begint bij ons praten en handelen zoals Jezus ons leert.

Efeziërs 2:17 bevestigt dat Jezus’ komst en Zijn Evangelie de sleutel zijn tot vrede—voor hen die ver weg en voor hen die nabij zijn. Het roept ons op tot eenheid in de gemeente en tot een open welkom aan allen die mogen toetreden tot de relatie met God, door Zijn genade.