1 Korintiërs 16:12 — Kontext en betekenis

In dit korte vers uit de afsluitende hoofdstukken van de brief aan de gemeente van Korinte, gaat Paulus in op het feit dat hij Apollos met de broeders had willen laten komen, maar dat Apollos’ eigen wil en timing leidend waren. Paulus erkent zijn gebeden ter ondersteuning van de eenheid en van de christelijke orde, maar hij onderstreept ook dat we geen dwang of onnodige druk moeten zetten waar God nog niet klaar is met iemand of met een gelegenheid. Het vers sluit een kleine maar belangrijke gedachtegang af: God bepaalt wanneer en hoe de broeders zich tot elkaar verhouden, en menselijke plannen mogen niet de vrije wil van God ondermijnen.

Het centrale punt

Paulus heeft gepoogd Apollos uit te nodigen tot Korinte, maar langs deze weg laat hij zien dat het welwillend en gezamenlijk dienen van de gemeente altijd afhankelijk is van de Heer’ wil en gelegenheid. Het gebed van Paulus was vruchtbaar, maar God bepaalt wanneer iemand komt. Zo leren we dat planning en uitnodiging goed zijn, mits ze vloeien uit vertrouwen in Gods tijdschema en in wederzijdse onderdanigheid binnen de gemeente.

Drie hoofdthema’s

• menselijke inspanningen mogen de vrijheid van een ander niet afdwingen; uiteindelijk is het God die de timing bepaalt.
• APollos’ eigen wil staat centraal; de gemeente moet ruimte geven aan de persoonlijke roeping en timing van elk lid, ook aan rooms die een rol vervullen in het dienen.
• de onderlinge afstemming tussen broeders en zusters, zonder dwang, versterkt de eenheid en getuigenis van de kerk.